قصه ی آخرین سفر ما در ولسوالی های دورافتاده دایکندی مثلی سفر به شهر نیورلند است، جاییکه کم کسی برای دید و بازدید و تهیه گزارش های مصور رفته باشند. مردم هنوز شخصی بنام خبرنگار را نمی شناسند اگرچه جمعی کثیری از مردم (جهان) را از دریچه ماهواره تماشا میکنند.
یکی از جالب ترین سفر های ما به ولسوالی میرامور و منطقه چهارصد خانه است، کوهستانی ترین نقاط دایکندی و شبه به دره اشترلی که در چند کیلو متری شهر نیلی قرار دارد.
ساعت 6:00 صبح به وقت افغانستان ازنیلی حرکت میکنی تا به گفته مردم ولسوالی میرامور 9 ساعت راه را سفر کنی. وقتی 9 ساعت سپری میشود از کسی بپرسی که میرامور چند ساعت راه دیگر باقیست، باز میگویند 9 ساعت.؟!
بدون اینکه نا امید شوی کوتل های آته بختاور و کربلایی بیری را سپری میکنی، هنوز هشت شب است و ما در مسیر راه میرامور گم شده اییم. شب را در کاهدان سید عیسی که مربوط به منطقه جیران ولسوالی ورس بامیان است میگزرانیم و بلاخره بعد از 20 ساعت، در منتطقه ی چهارصد خانه میرسیم.
میرامور باولسوالی های نا امن پشتون نشین غرجستان، ولسوالی ناهور ولایت غزنی هم مرز است و راه تدارکی با غزنی دارد.
دره های سر سبز میرامورتا چشم کارمیکند ما را شیفته تماشا میکند و در واقع در دل کوه های بلند مثل گوسفند نفسک میزنیم و سبزه میچریم. سه دره در منطقه بازار پلاس چهار صد خانه بهم وصل شده اند دره خوجه غار، نییک و نیال. هرکدام به زعم خود محشر اما نپرس که نیال چقدر زیبا و راز آلود است.
وقتی در(چهارصد خانه) ولسوالی میرامورداخل میشوی ، شیفته زندگی رنگین مردم در دامنه کوهای بلند میشوی و آنقدردره های زیبا دارد که نمیتوانی از راهی که آمده ای دوباره برگردی. چهار صداخانه فلسفه دروغین دارد، اینجا چهارصدفامیل نیستند که زندگی کنند، بلکه چند هزارفامیل در دل کوه های بلند هستند که محرومیت وادی دلت را پاره میکند. مردم فقیر و سنتی اما با فرهنگ قدیمی که تاهنوز نسل رنگین اش منقرض نشده است.
سرک های سخت و تاقت فرسا، دره های تنگ و آسیب پذیر، وقتی باران کمی میبارد، دیگر از زمین های زراعتی و سرک خبری نیست ، عملآ راهی نیست و هرموتر بخشی از پیاده رو ها را سرک میسازد واز پروژه های همبستگی ملی برای دهات های افغانستان خبری نیست ویا مردم در خواب میبینند. اگر در مسیر راه بامیان دایکندی سرک ها و پلچک های بدی را دیدید در نظر داشته باشید که موسسه حمایت اطفال این سرک را ساخته است.
